Lillehammer 2025 poprzedni sezon ,stare emocje i kilka rzeczy które zostały mi w głowie .

Opublikowano w 18 listopada 2026 22:58

Lillehammer 2025/2026.Stare emocje i kilka rzeczy, które zostały mi w głowie

Wracamy na chwilę do zeszłego sezonu. Do Lillehammer, gdzie 22 i 23 listopada 2025 roku rozpoczęła się kolejna przygoda z Pucharem Świata w skokach narciarskich.
Nie wiem,jak Wy,ale ja zawsze czekam na ten pierwszy weekend. Niby człowiek wie, czego się spodziewać , że pierwsze zawody jeszcze o niczym nie przesądzają itd. Skocznia,zawodnicy,kibice, aparaty fotograficzne i to całe zamieszanie, które tak bardzo lubię.A jednak za każdym razem jest trochę inaczej.

W Lillehammer inauguracja sezonu 2025/2026 należała do Austriaków i Japończyka Ryoyu Kobayashiego.
W sobotę,22 listopada, całe podium zajęli Austriacy. Wygrał Daniel Tschofenig,drugi był Jan Hörl,a trzecie miejsce zajął Stefan Kraft.Trzeba przyznać, że chłopaki rozpoczęli sezon z przytupem. Nas też było za co pochwalić,bo cała piątka Polaków zdobyła punkty.Kamil Stoch zakończył konkurs na 13. miejscu, Kacper Tomasiak był 18.,Piotr Żyła 19.,Dawid Kubacki 22., a Paweł Wąsek 28.W niedzielę,23 listopada, po zwycięstwo sięgnął Ryoyu Kobayashi.

Ale wiecie co? Wyniki to jedno,a to,co dzieje się wokół skoczni,to zupełnie inna historia.
Lillehammer,kibice i muzyka.
Atmosfera pod skocznią była jak zawsze świetna, chociaż czegoś mi brakowało. A właściwie kogoś.

Pamiętacie grudzień 2023 roku i nasz polski duet DJ Ucho, czyli Marka Bogdańskiego, oraz Mike G,Michała Sieczkę?Chłopaki naprawdę robili robotę!

Muzyka,prowadzenie zabawy,próby rozkręcenia kibiców. Była energia i było widać, że wiedzą, co robią. Starali się stworzyć w Lillehammer atmosferę rodem z Zakopanego.I choć nie do końca się to udało, absolutnie nie była to ich wina.

Bo żeby zrobić prawdziwe kibicowskie szaleństwo, trzeba mieć jeszcze dla kogo je robić. A z frekwencją pod skocznią w Lillehammer bywa różnie.

Nie oszukujmy się,do atmosfery z Zakopanego trochę brakowało.Kto choć raz był pod Wielką Krokwią podczas Pucharu Świata, ten doskonale wie,o czym mówię.( choć ja nie byłam)
W tym roku brakowało mi właśnie takiej muzycznej oprawy.Tego czegoś, co sprawia,że człowiek zaczyna się uśmiechać,nawet kiedy marzną mu palce.

Ale nie o tym miał być ten wpis.Znowu trochę odbiegłam od tematu.

Trochę śniegu,dużo emocji i aparat w ręku.

To był naprawdę fajny weekend.Nawet śnieg postanowił się pojawić, chociaż bez większej przesady. Tyle,żeby przypomnieć nam,że sezon zimowy właśnie się zaczyna, ale jeszcze nie na tyle,żeby Lillehammer zamieniło się w prawdziwą zimową krainę.

Dla mnie był to również weekend spędzony z aparatem w ręku.

I muszę Wam powiedzieć,że udało mi się zrobić kilka naprawdę fajnych zdjęć.Takich,na które patrzę później i myślę sobie:kurczę,to mi wyszło!

Nie jestem profesjonalnym fotografem sportowym ani portretowym.Nie jestem też żadną światową blogerką, która jeździ po zawodach z ekipą, wielkim sprzętem i gotowym planem na każdy kadr.

Robię to po swojemu.

Czasami coś wyjdzie,czasami nie.Czasami wracam do domu z setkami zdjęć i okazuje się, że tylko kilka naprawdę mi się podoba.Ale właśnie te kilka potrafi sprawić mi ogromną radość.

Lubię łapać momenty,których często nie widać w telewizji.Skupienie przed skokiem,uśmiech po udanej próbie, rozmowy zawodników, czasami zwykłe spojrzenie czy gest.To wszystko tworzy historię,którą później mogę opowiedzieć zdjęciami.
I chyba właśnie dlatego tak bardzo lubię wracać pod skocznię.

A co z naszymi chłopakami?

Oczywiście wszyscy byliśmy ciekawi, jak na początku sezonu zaprezentuje się polska drużyna pod wodzą Maćka Maciusiaka. 
Nie będę udawać,że ten temat nie chodził mi po głowie.Chodził.I to bardzo.

Uwierzcie mi,chyba milion razy zaczynałam pisać o Maćku.Pisałam,usuwałam,zmieniałam zdania, a później znowu wszystko kasowałam.

Bo czasami człowiek ma naprawdę dużo do powiedzenia,ale niekoniecznie chce powiedzieć wszystko od razu.Zwłaszcza kiedy zna się trochę to środowisko,obserwuje pewne rzeczy z bliska i wie,że nie wszystko wygląda tak, jak pokazuje telewizja albo jak przedstawiają to internetowe komentarze.

Nie chciałam też oceniać nikogo po jednym weekendzie.Początek sezonu to przecież dopiero początek.Jednym skacze się lepiej, innym gorzej.Są oczekiwania,presja,emocje i cała masa rzeczy,o których my,stojący pod skocznią,często nie mamy pojęcia.

Dlatego temat Maćka zostawiam sobie na sezon 2026/2027.I nie,nie dlatego, że nie mam swojego zdania.
Mam.Nawet bardzo konkretne.Po prostu chcę do tego wrócić w odpowiednim momencie.

Dlaczego wciąż tam wracam?

Czasami sama się nad tym zastanawiam.

Przecież można usiąść wygodnie na kanapie,zrobić herbatę,włączyć transmisję i obejrzeć konkurs bez marznięcia, biegania z aparatem i zastanawiania się,czy uda się złapać dobry kadr.

A jednak ciągnie mnie pod skocznię.

Może właśnie dla tych kilku zdjęć,z których później jestem dumna.Może dla ludzi, których spotykam.Dla rozmów, śmiechu i tych wszystkich drobnych sytuacji, które zostają w pamięci znacznie dłużej niż same wyniki.

Bo wyniki można sprawdzić w każdej chwili.Wystarczy wejść do internetu.
Ale atmosfery,emocji i własnych wspomnień nie da się odtworzyć z tabeli.

Lillehammer 2025 było dla mnie właśnie takim weekendem.Bez wielkich fajerwerków,bez tłumów jak w Zakopanem,ale za to z kilkoma pięknymi momentami,które udało mi się zatrzymać na zdjęciach.

I chociaż od tamtej inauguracji minął już rok,kiedy przeglądam fotografie,wszystko wraca.

Zimne dłonie, dźwięk nart na rozbiegu,odgłosy spod skoczni i to znajome uczucie,kiedy zawodnik wybija się z progu,a ja próbuję zdążyć nacisnąć spust migawki w odpowiedniej chwili choć moim aparatem nie zawsze się to udaje.

Właśnie za to lubię skoki narciarskie.

A do Lillehammer jeszcze wrócimy.Bo nie wszystko, co zapamiętałam z tamtego weekendu,zmieściło się w tym wpisie.


Dodaj komentarz

Komentarze

Nie ma jeszcze żadnych komentarzy.